In elke relatie zitten meer mensen dan alleen jullie twee. Dit is waar het werk volgens
mij écht begint.
In mijn praktijk kom ik regelmatig stellen tegen die vastgelopen zijn. Ze komen met hun
communicatie niet verder, voelen zich niet gezien, of weten niet meer hoe ze weer bij elkaar
moeten komen. Ze willen graag samen aan de slag. En dan doe ik iets wat ze niet
verwachten: ik zie ze eerst apart.
Voor veel stellen voelt dat tegenstrijdig. We hebben juist een probleem met elkaar, waarom
zouden we dan apart beginnen?
Mijn antwoord is altijd hetzelfde. Omdat een betere relatie niet begint met je partner. Ze
begint met jou.
De vragen die niemand je eerder heeft gesteld
In die eerste sessies stel ik simpele vragen. Vragen waar mensen vaak verrassend lang op
moeten nadenken.
Wie ben jij? Wat neem jij mee in deze relatie? Wat draag je bij, en wat doe je niet? Wat zijn
jouw verwachtingen – uitgesproken én onuitgesproken? Wat is jouw liefdestaal? En waar
ben jij bang voor?
Dit zijn geen strikvragen. Ze zijn bedoeld om iemand bij zichzelf te brengen. Want wat ik
keer op keer zie, is dat mensen de relatie met hun partner willen veranderen zonder eerst te
kijken naar de relatie die zij met zichzelf hebben. En die twee zijn niet los te koppelen.
De onzichtbare meereizigers
Er is nog iets waar we naar kijken. Iets wat veel mensen zich nooit eerder hebben
gerealiseerd: in elke relatie zitten meer mensen dan alleen jullie twee.
Je ouders reizen mee. Soms één, soms allebei. Vaak ook hún onderlinge dynamiek, hoe zij
met elkaar omgingen, wat daar werkte, wat daar stokte, wat er werd uitgesproken en wat
zorgvuldig werd vermeden. Je hebt dat als kind opgenomen, zonder dat je er iets aan kon
doen. En nu herhaal je onbewust iets van dat patroon. Misschien kopieer je het. Misschien
doe je het juist omgekeerd, maar ook dán ben je erop reagerend.
De vraag die ik dan stel is: Wie neem jij mee in deze relatie? Wie kopieer je? Welke
dynamiek herhaalt zich, zonder dat je het door had?
Vaak valt er iets op zijn plek als mensen dit zien. Niet omdat ze nu een schuldige hebben –
want hun ouders deden ook hun best met wat zij meedroegen – maar omdat ze eindelijk
begrijpen waaróm ze steeds op hetzelfde punt vastlopen.
En dan pas samen
Pas als beide partners dit werk eerst voor zichzelf hebben gedaan, komen we samen. Niet
omdat het probleem dan verdwenen is – soms is het dan pas écht zichtbaar – maar omdat
we nu met twee mensen werken die iets van zichzelf kunnen inbrengen. Die weten wat ze
dragen. Die weten wat ze willen. En die weten wat ze in de andere misschien projecteren.
Dat maakt het gesprek anders. Meer eerlijk, meer bewust, en verrassend vaak veel rustiger
dan het thuis was.
Een betere relatie begint bij één
Als één persoon verandert, verandert het veld tussen jullie mee. Dat weet iedereen die ooit
in een relatie heeft gezeten. Het hoeft dus niet zo te zijn dat jullie samen aan tafel moeten
voordat er iets kan bewegen. Soms is het eerste stapje het eerlijkst als je het alleen zet.
Wat meereist, mag gezien worden. Wat herhaald wordt, mag doorbroken worden. En jij mag
kiezen wie jij in deze relatie bent, niet op basis van wat je als kind zag, maar op basis van
wie je nu wilt zijn.
Daar begint het werk.